Jest jedna rzecz, która mnie pociesza o tej porze roku.

Ktoś mógłby zapytać - jak to - pociesza? Przecież mamy piękną złotą polską jesień. Czym tu się smucić?

Ano jakoś zawsze tak mam o tej porze roku. Zima coraz wymowniej daje znać, że jednak się zbliża. Jest jednak myśl, która zapala iskierkę nadziei i... może nawet powoduje że pobrzmiewa nuta wyczekiwania w moim umyśle. Kominek. Ciepły kominek.

Niech na dworze hula mroźny wiatr, niech ulicę zasypie biały puch, niech Rosjanie zakręcą gaz i wyłączą piece oraz kotły, ale niech huczy ogień w tym kominku. Niech będzie tych drew do rozpalenia i do dorzucania długo w noc. Usiąść się przy małej lampce na fotelu i zagłębić się w lekturze. Przy kominku.

Romantyczne? Nie, po prostu przyjemne. Przyjemne. Przyjemne do uwielbienia.

Wąż to szczególne zwierze. Od wieków ludzie przypisują mu różne złe i niegodziwe cechy. Trudno się temu dziwić, w końcu wiele gatunków węży jest po prostu niebezpiecznych.  Stąd też powiedzenia "przebiegli jak węże", "mieć węża w kieszeni", etc. Wąż to jednak pod wieloma względami zdumiewające zwierzę. Wiele z nich posiada niezwykłe cechy w świecie zwierząt: wzrok termowizyjny, niesamowitą umiejętność rozszerzania swojego wnętrza (aby pochłonąć ofiarę), zdolność spłaszczania ciała i przeciskania się przez bardzo wąskie szczeliny, niezwykłą giętkość ciała. Nie mówi się jednak "giętki jak wąż", a węże giętkie nie mają nic (albo mają niewiele) wspólnego z gadami.

Widać też jednak pewne zmiany w postrzeganiu tych zwierząt. Choć większość ludzi ciągle panicznie się ich boi, to ludzie traktują je z coraz większym zaciekawieniem, a jednocześnie "normalnością". Ot, choćby popularne wcielanie się w "węża" przez artystów (vide popularny telewizyjny show ubiegłoroczny z artystą Snake'iem).

Witam wszystkich serdecznie.

 

 

Zapraszam do czytania, komentowania i dzielenia się przemyśleniami!